Moje spojrzenie na fotografię

Jak co roku przed świętami Bożego Narodzenia w klubie Gryfit organizowane są zawody siłowe – parę lat temu sam brałem w nich udział ale patrząc jaka teraz jest konkurencja teraz to bym się wstydził pokazać. W tym roku organizatorzy przeszli samych siebie. Poziom był taki, że wszyscy przecierali oczy ze zdumienia – 220 kg na klatce. Uczestników też było dużo więcej i to w różnych kategoriach, począwszy od kobiet, poprzez młodzików, młodzież, seniorów na weteranach kończąc. Kto był to widział kto nie był niech żałuje i choć w kilku zdjęciach poniżej zobaczy, że warto na te zawody chodzić nawet jako kibic.

Zawody rozpoczyna jak zwykle przemówienie Michała jak a w drugiej kolejności pan Witka – nie mógłbym pominąć tej wzniosłej chwili.

Zmagania rozpoczęły kobiety – jak zwykle zresztą, było ich trzy, tak jak rok temu.

Jak zwykle bacznie wszystko obserwuje komisja, mam jednak wrażenie, że wyniki mogły być ustawione bo komisja została zdominowana przez rodzinę Michała

Ten wniosek wysnułem też dlatego, że już w połowie zawodów wypełniane były dyplomy

Następnie przyszła kolej na mężczyzn – trzeba przyznać, że oni trochę inaczej przygotowują się do wyciskania

W tym roku w zawodach uczestniczyli także zawodnicy z innych klubów, tak więc konkurencja była większa i ciężary też,

jednym się udawało wycisnąć….

innym nie, ale nad bezpieczeństwem czuwali porządkowi – i dzięki nim nikomu się nic nie stało.

Mimo moich wątpliwości odnośnie ustawianych wyników po przejrzeniu tabeli zostałem przekonany o poprawności wyników

A oto i zwycięzcy zawodów w kategorii senior – szczególnie dla Łukasza K – 220 kg brawo.

Obiecałem wam ciąg dalszy opowieści z poprzedniego pleneru ślubnego w Dęblinie, przypomnieć tylko chciałem, że zdjęcia ślubne zakończyły się znaleziskiem – a w zasadzie trzema. Były nimi kotki trzy, porzucone maleństwa, w pobliżu torów, zabrałem do domu, nakarmiłem i zacząłem szukać dla nich dobrego domu. Ale jak tu rozstać się z takimi kuruszynkami

Dla tego tygrysa szybko znalazłem domek – znalazł go na 4 piętrze u bardzo miłej pani. Natomiast dwa pozostałe, znane Białouszkiem i Ćlumpkiem zostały na dłużej.

A co one wyrabiały – spokojne były tylko wtedy gdy spały – jak spał jeden drugi go gryzł, bawiły się cały czas i żałuję, że mam tak mało zdjęć bo tego nie da się opisać.

W międzyczasie znalazłem domek dla Białouszka – i pozostał tylko jeden, też miał być oddany ale jakoś został na trochę a potem bardzo urósł i jakoś nikt go nie chciał (żartuje oczywiście bo nie oddał bym go za nic) Nawet jeśli z niego jest wielki drań i gadzina.  Zamiast pilnować się domu to lata wszędzie, swój rewir ma – jakieś +- 60 metrów, wraca brudny, chodzi po węglu, tarza się z piachu na ulicy a potem prosto do…

No i bardzo bardzo urósł, teraz to już kawał kota – tygrysa prawie. A dlaczego Ćlumpek – a bo jak śpi to sobie ćlumka pyszczkiem.

31 lipca miałem okazję fotografować ślub Moniki i Arka. Zaczną od początku, Monice poleciła mnie znajoma nauczycielka angielskiego – Basia. A z Moniką spotkałem się dopiero 2 dni przed jej ślubem. Reportaż zaczęliśmy od przygotowań i od razu przyznam, dawno nie widziałem takiej fajnej atmosfery w domu, dla fotografa sama przyjemność. Ale to jeszcze nic, w trakcje ceremonii zaślubin nigdy nie spotkałem jeszcze tyle pozytywnych emocji, radości i wzruszenia. Mam nadzieje, że widać choć ułamek z tych emocji na zdjęciach, miłego oglądania. A na bonusik zapraszam na plener i kilka cennych uwag dla posiadaczy Nikona.

A tu obiecany bonusik i kilka recept co zrobić jeśli zmierzch przychodzi zbyt szybko. Plener zaczęliśmy normalnie czyli koło 17 – wiadomo słońce nisko, można kontrolować światło – cień itp. Czyli jak ja to mówię: “zdjęcia wychodzą same ”

Poniżej Państwo młodzi i ich świadkowie – dojechali późno ale lepiej późno niż wcale

Patrząc po ich zainteresowaniu myślę, że czas kończyć zdjęcia

A teraz obiecanych kilka wskazówek. Co zrobić zaraz po zmroku – jak wykonać zdjęcie. Oczywiście wiadomo jak – możemy podłączyć lampę, palnik na wprost i cyk – jest. To jeden sposób, drugi to zdjęcia nocne, w mojej galerii jest ich dużo. zazwyczaj korzystam wtedy z długiego czasu naświetlania. Można też wykorzystać wysokie czułości aparatu.  Jak widać dla pełnoklatkowego nikona D700 czułość ISO 2000 nie jest problemem, w zasadzie to nawet 3200 też nie jest probleme. Mając do dyspozycji tak wysokie ISO i jasny obiektyw można bez problemu robić zdjęcia po zmroku – ja to nazywam “łapanie światła zza horyzontu”. Jedna uwaga Nikon D700 przy takich czułościach potrafi się pomylić przy podpiętym obiektywie Nikon AFD 85 mm F1.4 – po prostu trzeba się pilnować. Rozwiązaniem jest wersja AFS – w tym przypadku użyłem Nikon AFS 50 mm F1.4

No właśnie co mają wspólnego sianokosy i plener ślubny – w zasadzie to nic ale kto zabroni pannie młodej pracować w polu w sukni ślubnej – jeśli lubi to niech chodzi. A na poważnie to nawet jak się własnego pola nie ma to zawsze możne skorzystać z cudzego. Tak zrobili Ewelina i Grzesio, szukali szukali aż w końcu znaleźli. Tym razem dosłownie kilka kadrów z pleneru.

Patrząc na Barbarę i Grzegorza od razu było widać, że połączyła ich prawdziwa miłość, dzień ślubu był dla nich najważniejszym dniem w życiu, ceremonia wesele – pełne ekspresji zabawy i radości. Uważni znajdą w galeriach zdjęcia z ich ślubu i wesela natomiast tutaj zamieszczam kilka ujęć z ich pleneru. Basia i Grzesio byli tak samo szczęśliwi i tak bardzo chętni do współpracy jak w dzień ślubu. Miejsce plenerowe jakie sobie wybrali to był Janowiec nad Wisłą – miejsce bardzo malownicze i przyjemne, zapraszam do oglądania

ostatnie miejsce trochę tragiczne – bo 3 dni potem Janowiec zalała powódź i tu gdzie było tak pięknie żółto znalazło się 3 m wody

a na koniec bonusik pt. … A ich połączyła miłość

Tutaj głównie użyty Nikon D700 oraz nikon 50F1.4 i Nikon 85F1,4 – na kilku ujęciach jak widać fisheye.

Zawsze byłem pod wrażeniem jak kiedyś bez pomocy dźwigów i ciężkiego sprzętu budowali tak wielki kościoły i zawsze wzdycham gdy mam okazję fotografować w takim miejscu. Do tej pory najbardziej podobał mi się kościół w Lubartowie – bogato złocony ołtarz – piękne rzeźby ale ostatnio miałem okazję fotografować w Rykach. Kościół ogromny, tak długi że idąc od wejścia do ołtarza można by tą drogę pokonać rowerem. W tym oto kościele 15 maja ślub mieli Anna i Andrzej – i właśnie z ich ślubu zamieściłem kilka kadrów.

Także w tym przypadku Nikon 24 w połączeniu z Nikonem D700 oraz zamiennie obiektywy 50 F1.4 i 85 F1.4 (tu mogłem się nim spokojnie bawić bo kościół wielki) są podstawowymi narzędziami pracy. Trzeba tylko uważać z głębią aby nie przesadzić bo na przysłonie F1.4 to jeden policzek jest ostry a drugi już nie

W kolejny majowy weekend fotografowałem ślub Oli i Sebastiana, a w relacji zacznę od pleneru – bo udało mi się zrobić 2 zdjęcia którymi chciałem się pochwalić

A reszta to oczywiście kościół, a w kościele Ola się pomyliła przy przysiędze, było trochę śmiechu ale jakoś się udało

przysięga złożona, obrączki nałożone a teraz prędko z kościoła bo wódka weselna stygnie, zanim jednak młodzi wyszli z kościoła napotkali na barierę z płatków kwiatów, konfetti i ryżu – czyż nie wyglądało to pięknie:)

jeszcze tylko pocztę lotniczą nadać

i można się już na weselu do białego rana pobawić, a zabawa była przednia.

Nowy sezon ślubny rozpocząłem od ślubu w Wysokim Kole – w sanktuarium Matki Boskiej. Pierwszy raz fotografowałem w tym kościele i od razu przypadł mi do gustu ten kościół. Przede wszystkim największe wrażenie zrobił na mnie obraz Matki Boskiej – każda ceremonia rozpoczyna się od uroczystego odsłonięcia obrazu – a potem to już wiadomo

Pierwszy ślub był także okazją aby przetestować nowe szkiełko. Muszę przyznać, że jest niezłe ale bardzo trudno nim się fotografuje, przede wszystkim wymaga myślenia i uwagi bo bardzo łatwo zepsuć zdjęcie. Mowa tu oczywiście o nowym Nikkor 24 F 1,4. Obiektyw sprawdza się doskonale i żadna sala, żaden kościół nie jest za ciemny. Po ceremonii cały orszak weselny poprzez Dęblin udał się do Zajazdu nad wieprzem pod Rykami i tam oprócz wesela zrobiliśmy krótki plener.

Tak na zakończenie relacji kilka zdjęć z pleneru – zwykły park a w tle po prawej stronie drzewa kto? no jak to kto? – oczywiście ciekawska wiewiórka.

Na koniec kilka radosnych kadrów, prawda że widać, że młodzi są szczęśliwi.

Kazimierz Dolny, mała malownicza miejscowość położona nad Wisłą w województwie lubelskim, przez niektórych uwielbiana a przez niektórych niedoceniana. Przecież to „tylko” rynek studnia i mnóstwo turystów. Ale wystarczy przyjechać tu poza weekendem, pospacerować i Kazimierz Dolny można odkryć na nowo. Jest także mnóstwo miejsc gdzie można się zatrzymać, zaczynając od małych kwater a kończąc na czterogwiazdkowym Królu Kazimierzu. Hotel ten to jedno z ulubionych miejsc wybieranych na sympozja i konferencje. A konferencja to wiadomo, od rana ciężka praca, wykłady a wieczorem zazwyczaj jakaś atrakcja – tym razem gościem hotelu był Stanisław Sojka. Może nie ma wyglądu modela ale „na miły bóg” jaki on ma głos. Poniżej krótka relacja – niestety tym razem żałuje, że zarejestrowałem tylko zdjęcia.

Nareszcie jest, tyle oczekiwania i przygotowań ale stało się, rusza mój blog – miejsce w którym mogę zamieszczać zdjęcia i tekst, znaczy przelewać będę na stronę to, co mi ślina na język przyniesie. Narazie skromnie czuję, że zaglądać będę tu częściej. Zaczynamy od tradycji, czyli coś co stało się prawie obrzędem – zamiast wigilii na siłowni corocznie urządzane są zawody siłowe. W pierwszych brałem udział, w drugich tylko kibicowałem, a obecne trzecie, też kibicowałem ale bardziej aktywnie – oczywiście z aparatem w ręku.

Zaczęło się jak zwykle od ważenia zawodników i losowania numerków startowych. Maszyna losująca jest nie do zdarcia – 3 rok i nadal nikt nie wie na jakiej zasadzie działa.

Oczywiście nad wszystkim czuwa “bezstronna” komisja sędziowska.

Zawody zostały podzielone na 2 kategorie – damską i męską. Żeby nie było, że same chamy do Gryfitu chodzą to jak przystało na gentelmenów kobiety rozpoczęły…. Aż widać zapał i determinację.

Skupienie na twarzach widać gołym okiem. Kolejna z uczestniczek obserwuję konkurencję. Ciekawe co teraz myśli (pewnie zastanawia się jak tu pozbyć się po cichu rywalki) – na szczęście komisja ma wszystkich na oku – wielki brat czuwa

Teraz do walki wkracza Basia – przygotowana pod każdym względem, zielony kamuflaż, kaptur aby nikt jej nie poznał no i oczywiście kolorowe paznokcie.

No i jazda, komisja obserwuje, rywalki liczą na podknięcie ze strony Basi …

Basia się nie poddaje, Pan Witek asystuje, jakby nie dała rady to Pan Witek pomoże, w końcu i tak miał dziś plecy robić

Kolejne z serii wielkiej koncentracji – w tle zaciśnięte kciuki uczestników.

Czy te zdjęcie wymaga jakiegokolwiek komentarza? Chyba wszyscy rozumieją przesłanie. Nie ma to jak upór kobiety, żyła jej pęknie ale da radę. No i dała wygrała w kategorii kobiet. Brawa dla Basi Z.

Następnie przyszedł czas na mężczyzn. Zawody rozpoczęły się skromnie od młodzików, jeden za drugim podchodził, podnosił, czasami ostatkiem sił, komisja patrzyła …

I wszystko skrupulatnie notowała.

Kolejni zawodnicy podchodzili, Pan Witek sprężał się jak tylko mógł, zdejmował i dokładał ciężary i wszystko byłoby po staremu wg regulaminu. Ale w głowie Michała (dla niewiedzących on właścicielem klubu jest) zrodził się szalony plan. Michał przegonił Rafała z kolejki i …

Ze stoickim spokojem, nie zważając na protesty sędziów wepchał się w kolejkę.

Nałożył na sztangę ciężarki (chyba dużo tego bo Irek aż się w głowę drapie) a sztanga pod ciężarem aż się ugięła, usiadł na ławeczkę, chwila na modlitwę … Siła jest Bogiem, Trening … itd i…

JAZDA z tym KOKSEM

Wszyscy są w szoku a Michał krzyczy “A nie mówiłem że pójdzie 200″

Skoro Michał może to i Ja spróbuje, rzecze Pan Witek. Czy ktoś ma jakieś wątpliwości? Mina Pana Witka wyleczyła z pytań kolejnych uczestników.

Pan Witek zawziął się okrutnie, próbował, zrobił mostek potężniejszy niż most Brooklin-ski ale dał radę. Uff zaliczone.

Na to Grzesio sobie myśli, kurcze ja im wszystkim pokaże tak w kolejkę się wpychać,

No i pokazał, napocił się chłopak okrutnie ale wygrał te zawody. Brawo dla Grześka.

Na tym kończy się ta relacja. Na rozdaniu nagród nie byłem, siła wyższa ale protokoły z zawodów zostały wszystko jest do udowodniania.